Srebrne zapinanie szat

W dzisiejszych czasach bardzo często wybiera się broszkę, która służy nie tylko do ozdobienia stroju danej osoby, ale czasami również do zapięcia żakietu. W czasach starożytnych taką funkcję pełniły tak zwane fibule – aż do czasów średniowiecza. Pomysł ozdobnego przedmiotu służącego do zapinania szat powstał mniej więcej w tysiąc pięćsetnym roku przed naszą erą w Egipcie, w którym wtedy panowała era brązu. Fibula oznacza nie tylko ten starożytny przedmiot (który później były wykonywany ze złota oraz ze srebra), ale również wszelkiego rodzaju broszkę, zamek do paska, sprzączki, opaski do włosów, a nawet… guziki. Szaty które były spinane za pomocą fibuli najczęściej należało spiąć na ramionach –dotyczyło do chitonu, peplosu, chlamidy (szaty greckie) oraz sagumu, lucerny, palii i paludamentum (szat charakterystycznych dla starożytnego Rzymu). Czasami fibulami spinano materiały również pod brodą bądź na piersiach. Poza oczywistą funkcją użytkową fibula stanowiła ozdobę, wobec czego wykonywano ją z jak najdroższych i najcenniejszych materiałów – czyli ze złota oraz ze srebra. Jeżeli znajdowały się na nich napisy, prawdopodobnie fibula była wręczona w ramach podarunku. Długość fibuli najczęściej mieściła się w granicach od dwóch do dwudziestu centymetrów, w zależności od ciężaru szaty oraz miejsca na ciele człowieka, w którym była zapinana. Nierzadko ozdabiano ją różnego rodzaju kamieniami szlachetnymi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *